20 listopada 20163 lipca 2019 Walczą we mnie wilki dwa: jeden z nich jest dobry, drugi to wcielenie zła. Walczą od lat, a zwycięży ten, którego nakarmię. Patrzę na mojego bloga i załamuję się. Jak dawno nic nie napisałam! W ostatnim czasie nie miałam czasu na pisanie. Olimpiada z geografii i przygotowanie do matury zajęły mi tyle czasu, że zabrakło go na pisanie o muzyce. Brakuje mi tego, dlatego postaram się być regularna. A tymczasem chciałabym dokończyć to, co zaczęłam jeszcze w wakacje. Wilki dwa Muzyka z podróży – piosenki które kojarzą mi się z powrotem z wakacji i jazdą przez całą Polskę, znad morza w góry. Zaglądam do notesu. Co czeka w kolejce? Jeszcze kilka piosenek jest. Dzisiaj postawię na Luxtorpedę. Na liście znalazł się utwór sprzed kilku lat, jeden z najbardziej znanych kawałków tego zespołu. Wilki dwa. To dzięki niemu poznałam i polubiłam Luxów. Głównie za niebanalne teksty w połączeniu z ostrzejszą muzyką. I mimo że znam je na pamięć, zaskakują mnie wciąż na nowo. Okładka drugiej płyty Luxtorpedy, na której pojawił się utwór „Wilki dwa” Wilki dwa ukazały się cztery lata temu, jako jeden z utworów promujących płytę Robaki. Wszedł wtedy na szczyty kilku list przebojów, poznańskiego Radia Merkury oraz radiowej Trójki. Mimo tego moja przygoda z tą piosenką zaczęła się później. Pod koniec roku 2013 pojawiły się w internecie rekolekcje pod tym samym tytułem. Jak na nie trafiłam, nie pamiętam. Za to pamiętam, że zaintrygowała mnie piosenka wykorzystana w czołówce. Poszukałam jej i w ten sposób trafiłam na Luxtorpedę. Na początku słuchałam tylko tej jednej piosenki, reszta była dla mnie zbyt ostra. Nie słuchałam jeszcze wtedy tak dużej ilości muzyki rockowej. Ale z czasem się przekonałam i dzisiaj jest to jeden z moich ulubionych zespołów. Co to za wilki? Tematem tego utworu jest wewnętrzna walka. Dwa wilki, ten dobry i ten zły, toczą odwieczną walkę w każdym człowieku. Wygra ten, którego nakarmisz. Ten, któremu pomożesz. Dla mnie ten tekst jest zawsze prawdziwy i dający do myślenia. Któremu wilkowi pomagam? Czy na pewno chcę jego karmić? Pomaga mi ona zatrzymać się i zastanowić – co powinnam zmienić i czy chcę tak żyć. Bądź co bądź jest to ważne. Uciekający i ranny wilk pojawia się nie tylko w tym utworze. Przypomina mi Obławę Jacka Kaczmarskiego, gdzie pojawia się obraz ataku na młode wilki. Ale o tym opowiem kiedy indziej. Inne piosenki Luxtorpedy na blogu: > Za wolność > Nieobecny Nieznajomy Read more articles

Dziewiąty odcinek internetowych rekolekcji adwentowych "Wilki dwa", które prowadzą Robert "Litza" Friedrich oraz Adam Szustak OP.Kup książkę "Wilki dwa" w sk

21 grudnia 2012, 15:02 Ten tekst przeczytasz w mniej niż minutę Shutterstock Od dzieciństwa fascynowało mnie wilcze wycie. Pamiętam, jak w dzieciństwie ojciec zabrał mnie do rezerwatu Borżomi, to wtedy po raz pierwszy je usłyszałem. Poczułem się dziwnie, jakby krew stężała mi z zimna w żyłach - mówi w rozmowie z "DGP" Jasonem Badridze, gruzińskim fizjologiem, etologiem i zoologiem, który przez dwa lata mieszkał z wilkami w Parku Narodowym Borżomi. Wiedziałem, że wilki muszą się przyzwyczaić do mojej obecności. Zacząłem od tego, że nosiłem przy sobie tetrowe pieluchy, by przeszły moim zapachem. Potem darłem je na strzępy, podobnie stare ubrania, i rozrzucałem w pobliżu wilczych ścieżek. Naj-pierw omijały kawałeczki tkanin, potem zaczęły je rozszarpywać, w końcu przestały zwracać na nie uwagę. Jednak kluczową rolę w zaakceptowaniu mnie odegrało poczucie bezpieczeństwa, jakie zaczęło im się kojarzyć z moją osobą. Umówiłem się z myśliwymi, że na czas eksperymentu wstrzymają odstrzał tych drapieżników - mówi Jason Badridze. Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL Kup licencję Zobacz więcej Przejdź do strony głównej

sty 2, 2023. Wilki dobrze słyszą do częstotliwości 25 khz. Niektórzy badacze uważają, że rzeczywista maksymalna częstotliwość wykrywana przez wilki jest w rzeczywistości znacznie wyższa, być może nawet 80 khz (górna granica słuchu dla człowieka to 20 khz), również według niektórych przyrodników słuch wilków jest wyższy Na spotkaniu z dzieciakami z przedszkola dyskutowałam o zagrożonych gatunkach. Na pytanie o wilka usłyszałam odpowiedź od Tymka, bystrego sześciolatka: "Wilk nie jest groźny dla człowieka, boi się go, ucieka...". Ucieszyłam się, najwyraźniej czytamy teraz dzieciom inne baśnie niż te, których słuchał Mateusz Morawiecki. Panie premierze, czas wyrosnąć z bajki o Czerwonym Kapturku, nie taki wilk straszny, jak go malują. Dla Magazynu TVN24 pisze Katarzyna Karpa-Świderek, rzeczniczka październik 2018 roku, wilk pojawia się w miejscu dla niego nietypowym – w samym centrum wyborczej kampanii. Premier Mateusz Morawiecki, podczas przemówienia w Biebrzańskim Parku Narodowym, wygłasza pogląd, że wilki coraz bardziej zagrażają ludziom, co, jak dodaje, nie jest problemem, bo - tu cytat - "sobie z nimi poradzimy". I choć zdziwiona mina dyrektora parku Andrzeja Grygorka stała się treścią licznych internetowych memów, zatrzymam się przy niej wcale nie z tego powodu. Wyraz jego twarzy oddaje po prostu to, co poczuło wiele osób zajmujących się ochroną przyrody - przyjechał z wizytą. Opowiadał o lasach i wilkach, wprawił gospodarzy w zdumienie / Wideo: Paweł Laskosz/Fakty po południu Po wypowiedzi premiera na nowo rozgorzały emocje. Wilk jest bohaterem lasu czy bezlitosnym zabójcą? Zabija po to, by zaspokoić głód czy dla czystej przyjemności? Boi się ludzi i ich unika, a może, jak twierdzą myśliwi, z dala od nas trzyma go jedynie huk wystrzałów z myśliwskiej strzelby? Nie ma drugiego gatunku, który padłby ofiarą tylu uprzedzeń i negatywnych wilka Wilk to gatunek niegdyś powszechnie spotykany, jednak w ciągu ostatnich 200 lat, na skutek eliminacji, jego populacja w Polsce znalazła się na granicy całkowitego wyginięcia. Druga połowa ubiegłego wieku to czas, gdy wilka tak bezlitośnie tępiono, że z gatunku pospolitego stał się zwierzęciem ginącym, wpisanym do Czerwonej Księgi wilków w poszczególnych województwach / Źródło: tvn24 Wilki, którym udało się ujść z obławy, przetrwały tam, gdzie presja człowieka była najmniejsza, czyli w południowo-wschodniej Polsce - przede wszystkim w Bieszczadach. Gdy obejmowano wilka ochroną, dokładnie 20 lat temu, pozostało zaledwie około 560 osobników. Dzisiaj mamy ich ponad 2 tysiące. Pojawiły się prawie w całej zachodniej Polsce. A wystarczyło zrobić jedno – zakazać wilków na przełomie lat / Źródło: tvn24 Dziś jest to gatunek priorytetowy w Dyrektywie Siedliskowej Unii Europejskiej, zgodnie z którą dla jego ochrony tworzy się specjalne obszary siedlisk w ramach sieci Natura 2000. Ścisła ochrona oznacza w praktyce, że zabronione jest zabijanie, okaleczanie, chwytanie, przetrzymywanie, niszczenie nor czy niepokojenie przebywających w nich zwierząt. Czy premier Polski tego nie wie, czy uznaje, że prawa przestrzegać nie trzeba, tego tu nie rozstrzygniemy, bez wątpienia jednak sprawę antywilczej histerii podniósł do rangi sprawy krajowej. Populacja wilka w Polsce zaczyna się odradzać / Źródło: Cezary Korkosz - Trudno się oprzeć wrażeniu, że antywilcza histeria wpisuje się kontekst kampanii wyborczych. Łatwo zostać bohaterem, "broniąc" przed wilkami lokalnych społeczności. Tymczasem potrzebne są konkretne działania, jak pomoc w zabezpieczaniu zwierząt gospodarskich, a nie bezsensowne podsycanie konfliktów - mówi Stefan Jakimiuk, ekspert, który od lat zajmuje się wilkowi być wilkiem2018 rok był jednak dla reputacji wilka trudny nie tylko przez wybory. Po raz pierwszy od drugiej wojny światowej doszło bowiem do pokąsania ludzi przez dwa wilki w dwóch różnych regionach kraju – w Bieszczadach (koniec czerwca) i w Puszczy Noteckiej (w lipcu). Szybko udało się zidentyfikować problemowe osobniki, a po uzyskaniu zgody władz zostały one pogryzł trzy osoby w Bieszczadach. "Pierwszy taki przypadek od 100 lat" / Wideo: Marta Kolbus/Fakty po południu Dlaczego wilki zaatakowały? Jak ustaliło Stowarzyszenie dla Natury Wilk, w Bieszczadach sprawcą pokąsań był młody samiec pochodzący z jednej z dwóch wilczych watah żyjących nieopodal Wetliny i Cisnej. Wilk miał zupełnie starte pazury i nie bał się ludzi, żerując na zapleczach lokalnych jadłodajni. Może to wskazywać na wcześniejsze przetrzymywanie w niewoli lub przynajmniej systematyczne dokarmianie przez kolei na skraju Puszczy Noteckiej dwie osoby pokąsała roczna samica, która była dokarmiana resztkami obiadowymi wyrzucanymi za płot gospodarstw. Dlaczego to istotne? Wilki, które są przyzwyczajone do kontaktu z ludźmi, np. poprzez dokarmianie lub trzymanie w niewoli, mogą stanowić dla nas zagrożenie, bo przyzwyczajając się do obecności człowieka, czują przed nami coraz mniejszy lęk. Mało tego - obecność człowieka może im się kojarzyć z obecnością pokarmu. Niedokarmianie dzikich zwierząt to lekcja, jaką z tych zdarzeń powinniśmy wyciągnąć. Pozwólmy wilkowi być Lichota w kampanii WWF Chrońmy Wilka / Wideo: WWF "Czerwone ślipska bestii"Wróćmy jednak do Puszczy Noteckiej, gdzie doszło do jednego z tych zdarzeń."Było przed północą, kiedy pani Kasia, wraz z przyjaciółką, wyszły się przewietrzyć z przyleśnego domu w Trzebiniczu (Lubuskie). I nagle zobaczyły czerwone ślipska bestii" - tak "Super Express" z 8 sierpnia opisuje przypadek ataku wilka na człowieka i opatruje go tytułem: "Wilk pogryzł weselników". Jak relacjonują dalej dziennikarze, "było o krok od potwornej tragedii, ale walkę z bestią rozpoczęła koleżanka Katarzyny. Trzaskała zwierzę po cielsku butelką po piwie". To tylko jedna z relacji z tego wydarzenia... Nagłówki gazet alarmująHistoria w miarę upływu czasu obrastała w kolejne szczegóły i stawała się coraz bardziej dramatyczna. Powtarzana wiele razy, w nieco innych wersjach, sprawiała, że liczba ataków wilków wydawała się dramatycznie mnożyć i jako taka zapisywać w społecznej świadomości. I choć trudno pani Katarzynie nie współczuć, tylko ten przykład pokazuje, jak atrakcyjnym tematem dla prasy staje się każdy prawdziwy (tak jak w tym przypadku) lub rzekomy (takich też nie brakuje przede wszystkim ze środowiska myśliwych) atak mi się trafić na nagłówek "Wilk zabił ciężarną" i dopiero z tekstu dowiedzieć się, że chodziło o... łanię. Budowana w tej sposób narracja sprzyja narastaniu strachu przed drapieżnikiem i sprawia, że gubimy proporcje w opisie zagrożenia, a po drodze też wartość wilka dla przyrody. Przypomnijmy zatem jeszcze raz: od czasu drugiej wojny światowej wilk nie zabił w Europie człowieka. Jeżeli atakował, to dlatego, że był chory na wściekliznę (przypadek z 2004 roku z Bieszczad, gdy wilk pokąsał koła samochodu, w którym byli ludzie), lub, jak w tym roku, był przez ludzi wilkaPo co nam wilk? Potrzebujemy go, jest on naszym sprzymierzeńcem. Tam, gdzie są wilki, tam jest równowaga. Tam, gdzie zamiast wilka, są strzelby karabinów i tony żywności zostawianej w lesie dla dzików, saren i jeleni, równowagi nie ma. Populacje tych zwierząt najpierw są sztucznie pompowane, a potem się do nich strzela, argumentując to między innymi tym, że jest ich za dużo...Teraz mówi się z kolei, że jest za dużo wilków... Ale może zostawmy myśliwską "logikę" i wróćmy do przyrody. W lesie - spiżarni wilków - jest wystarczająca ilość zapasów. Liczebność gatunków, które są ofiarami tych zwierząt (jeleń, sarna, łoś, dzik), wzrasta w Polsce znacznie szybciej niż liczebność samych jest ważny dla ekosystemu także z innego powodu. Prowadzi naturalną selekcję, polując przede wszystkim na chore lub słabe zwierzęta i utrzymując tym samym populację w zdrowiu. Gdy są wilki, upada koronny argument myśliwych o polowaniu z powodu konieczności utrzymania równowagi w lesie. Może dlatego te zwierzęta nie cieszą się u wielu z nich sympatią... No cóż, robią ich robotę lepiej i za darmo (myśliwym za odstrzał dzika z powodu afrykańskiego pomoru świń podatnicy płacą, a wilkowi nie).Bartłomiej Topa w kampanii WWF Chrońmy Wilka / Wideo: WWF Ale na obecności wilka zyskuje nie tylko przyroda. Wilk w gospodarce leśnej zmniejsza liczbę dzikich ssaków roślinożernych, takich jak jelenie czy sarny, które mogą uszkadzać młode drzewa i rośliny. W rolnictwie - ogranicza liczebność gatunków wyrządzających szkody w uprawach ( dzików). W całym 2017 roku straty powodowane przez wilki wyniosły 758,4 tys. zł, dla porównania te wyrządzane przez bobry to ponad 22 razy sam wilk też powoduje straty w hodowlach, zdarzają się bowiem przypadki zagryzienia zwierząt gospodarskich jak owce, kozy, konie, krowy czy psy. Zwierzęta hodowlane to jednak zaledwie 2-3 procent pożywienia wilków. Poza tym wystarczy pastuch elektryczny czy pies pasterski i wilk nie wilków i bobrów / Źródło: tvn24 Za co kochamy wilki? Na szczęście nie wszyscy chcieliby wystrzelać wilki. Liczba postów pod wpisami na Facebooku WWF, w których obalamy wilcze mity, świadczy o tym, że wilk nas fascynuje, a jego pojawienie się w wielu miejscach kraju wywołuje zachwyt. Bo wilk to niezależność, dzikość, ale i rodzinność, opiekuńczość, współpraca. Wilk przejawia zachowania moralne (reaguje na zachowania niesprawiedliwe) i tworzy trwałe związki. Wataha to nic innego jak grupa rodzinna, czyli para rodzicielska plus potomstwo, ewentualnie siostry i bracia. Określenie para alfa nie jest tu zresztą najszczęśliwsze, bo sednem istnienia rodziny wilczej nie jest dominacja (to kolejny mit, który wziął się z obserwacji wilków w niewoli), a pozostając od nas niezależnym, ma wszystkie cechy, za które kochamy psa. Jest jeszcze coś, co mu zawdzięczamy - to dzięki współpracy z wilkami, które pomagały człowiekowi w polowaniu, osiągnęliśmy ewolucyjny sukces. Właśnie dzięki niemu usprawniliśmy zdobywanie mięsa. Nasze więzi z wilkami liczone są na 30 tysięcy lat (tyle sobie liczą szczątki najstarszego udomowionego zwierzęcia o cechach tak psa, jak i wilka) - twierdzi prof. Pat Shipman w książce "The Animal Connection".Gdyby nie sukces ochrony przyrody w Polsce, Europa Zachodnia długo jeszcze czekałaby na wilka. Drapieżnik po 200 latach wrócił do Niemiec, Austrii, Danii, a nawet Zach. zawdzięcza Polsce... wilka. Najpierw wróciły do Polski Zach., potem do Niemiec, teraz do Danii i Holandii. Udało nam się ocalić charyzmatyczny gatunek, który najpierw prawie wytępiliśmy (w latach 70-tych występował tylko w dużych lasach w płn-wsch i płd-wsch Polsce). WWF_Polska (@WWF_Polska) 11 września 2018Człowiek wilkowi człowiekiemPonieważ nauczyliśmy się bać wilka, trudno nam przychodzi zrozumieć, że on może bać się nas. Z kolei łatwo przypisujemy mu intencje, których nie ma. Wystarczy, że nie ucieka, gdy znajdziemy się w zasięgu wzroku, by uznać, że jest "zuchwały". A może po prostu wilk jeszcze nas nie wyczuł, bo stoimy pod wiatr, albo nie dostrzegł, bo za dnia widzi słabo, nieostro i na dodatek jest powiedzeń czy związków frazeologicznych na temat wilka jest opartych na strachu przed tym drapieżnikiem. Wilcze oczy, wilczy apetyt, nosił wilk razy kilka... człowiek człowiekowi wilkiem... W straszeniu wilkiem osiągnęliśmy językowe mistrzostwo. Klasykiem jest oczywiście bajka o Czerwonym Kapturku z 1697 roku, która od tego czasu doczekała się wielu adaptacji i interpretacji. Mamy jednak już XXI wiek i warto patrzeć na te zwierzęta, uwzględniając cywilizacyjny postęp i odkrycia nauki ostatnich 300 lat. Niech to wybrzmi mocno: wilki polują na człowieka tylko w bajkach. Prawdopodobieństwo spotkania go jest podobne do trafienia piątki w totolotka (dlatego należy się z tego cieszyć).Jarosław Boberek w kampanii WWF Chrońmy Wilka / Wideo: WWF Bury, burek, piesekNajwiększym zagrożeniem dla wilka jest brak akceptacji społecznej ze strony hodowców i części myśliwych. W języku myśliwych wilk to: bury, burek, piesek. Myśliwy nie zapolowałby zatem na wilka, ale "poszedłby na pieska". W prasie bliskiej myśliwskim środowiskom nie brakuje nawoływań, by legalny odstrzał wilka przywrócić (ten nielegalny trwa, czego dowodem są znajdowane zabite przez ludzi osobniki). I jak zwykle argument w tych nawoływaniach jest ten sam, co w przypadku strzelania do innych gatunków: zabijamy je dla ich dobra. "Kolejnym etapem może być już tylko postrzeganie gatunku ludzkiego jako ewentualnego źródła pożywienia (…) Jeśli u nas wilk granicę tę przekroczy, jego los będzie przesądzony. Powstrzymać burego może jedynie lęk przed człowiekiem. Trzeba mu go przywrócić – w trosce o samego wilka" - czytamy w "Łowcu Polskim".Liczebność wilka w Polsce rośnie, ale już populacja w zachodniej części kraju uznana jest przez ekspertów za zagrożoną. Wilki giną w drogowych kolizjach, są zabijane przez ludzi. Żeby je obronić, musimy zatem bezwzględnie utrzymać ścisłą ochronę gatunku. Nie jest prawdą, że wilk bez ochrony da sobie radę. Już raz pokazaliśmy, jakie ma szanse z karabinem, zbiorowymi polowaniami i wnykami. Wilki Dwa. 24K likes. Litza i ojciec Adam Szustak znów wybrali się na polowanie na dwa wilki, które żyją w każdym z nas. Czy kiedykolwiek spotkałeś się z określeniem „wilk w owczej skórze” ?Ja pierwszy raz usłyszałem je wiele lat temu w jednej z bajek Ezopa o wilku, który postanowił przebrać się w owczą skórę, aby oszukać pasterza i wedrzeć się potajemnie do stada. Kiedy tylko pasterz zamknął bramę na noc, ukryty w owczej skórze wilk już myślał o nadchodzącej uczcie. Na nieszczęście dla niego, pasterz wrócił w środku nocy do owczarni, aby dokonać uboju i przygotować owcze mięso na kolejny dzień. Ukryty wśród owiec wilk zginął wzięty za jedną z nich. Aby najprościej zdefiniować określenie „wilk w owczej skórze” należy stwierdzić, że jest to osoba, która udaje kogoś kim nie jest. Kilka lat po wysłuchaniu opowieści o wilku z bajki Ezopa usłyszałem to określenie w innym miejscu- w Biblii. Jezus ostrzegał swoich uczniów przed „wilkami w owczej skórze”: „Strzeżcie się fałszywych proroków, którzy przychodzą do was w owczej skórze, ale wewnątrz są drapieżnymi wilkami” Mt 7,15 (BW). Oto pięć wskazówek, które pozwolą wam rozpoznać „wilka w owczej skórze” (fałszywego proroka): Wilki zgadują. Przepowiadają, że coś się wydarzy, ale czy naprawdę się wydarzyło? Historia pełna jest przypadków ludzi, którzy przepowiadali koniec świata. Część z nich czyniła to w niedalekiej przeszłości. W historii znajdziemy również proroków, którzy obiecywali ludziom uzdrowienie ze śmiertelnych chorób, co również nigdy się nie spełniło. Prawdziwy prorok będzie przepowiadał rzeczy, które w przyszłości się wydarzą. Natomiast „wilk w owczej skórze” będzie zgadywał, a gdy jego przepowiednia okaże się błędna, będzie się usprawiedliwiać i bardzo często ustanawiał nową datę dla tego wielkiego wydarzenia, o którym wcześniej prorokował. Biblia mówi jasno co powinno stać się z fałszywym prorokiem oraz jak wielką głupotą jest przewidywanie przyszłości przez człowieka. Spójrzcie sami: „Wszakże prorok, który ośmieli się mówić w moim imieniu słowo, którego mu nie nakazałem mówić, albo który będzie przemawiał w imieniu innych bogów, taki prorok poniesie śmierć. A jeśli powiesz w swoim sercu: Po czym poznamy słowo, którego Pan nie wypowiedział? Jeżeli słowo, które wypowiedział prorok nie w imieniu Pana, nie spełni się i nie nastąpi, jest ono słowem, którego Pan nie wypowiedział, lecz w zuchwalstwie wypowiedział je prorok; więc nie bój się go”. 5 Mój 18,20-22 (BW) „Głupi mówi wiele, chociaż człowiek nie wie, co się stanie; a któż mu powie, co po nim będzie?” Kazn. 10,14 (BW) Czy ich proroctwa są zgodne z nauczaniem Biblii? Czy zdarza ci się słyszeć rzeczy, których w żaden sposób nie możesz pogodzić z tym o czym mówi Biblia? Jest tak być może dlatego, że „wilk w owczej skórze” nie zna Biblii i liczy na to, że ludzie którzy go słuchają również jej nie znają. Tylko w ten sposób może on ich oszukać i zwieść. Dlatego chrześcijanin musi codziennie karmić się Słowem Bożym, ponieważ kiedy będzie znać prawdę, kłamstwo będzie dla niego jasne [podkreślenie tłumacza]. Czy człowiek, którego uważasz za fałszywego proroka jest przyczyną problemów w Kościele oraz konfliktów pomiędzy braćmi? Prawdziwy prorok powinien dążyć do budowania Kościoła, a nie do jego podziału. Być może człowiek podający się za proroka Bożego jest elokwentnym mówcą i liczy, że dzięki swojej gładkiej mowie zyska słuchaczy i nakarmi dumą swój brzuch. Nie jest on zainteresowany budowaniem Ciała Chrystusa. Jest samolubny, egoistyczny oraz przebiegły. Spójrz na ostrzeżenia, które Paweł kierował do kościoła w czasach apostolskich. Słowa apostoła Pawła są tak samo aktualne i dziś: „A proszę was, bracia, abyście się strzegli tych, którzy wzniecają spory i zgorszenia wbrew nauce, którą przyjęliście; unikajcie ich. Tacy bowiem nie służą Panu naszemu, Chrystusowi, ale własnemu brzuchowi, i przez piękne a pochlebne słowa zwodzą serca prostaczków” Rz 16, 17-18 (BW). „Jeszcze bowiem cieleśni jesteście. Bo skoro między wami jest zazdrość i kłótnia, to czyż cieleśni nie jesteście i czy na sposób ludzki nie postępujecie? Albowiem jeśli jeden mówi: Ja jestem Pawłowy, a drugi: Ja Apollosowy, to czyż cieleśni nie jesteście?” 1 Kor 13,3-4 (BW) „On ustanowił jednych apostołami, drugich prorokami, innych ewangelistami, a innych pasterzami i nauczycielami, aby przygotować świętych do dzieła posługiwania, do budowania ciała Chrystusowego, aż dojdziemy wszyscy do jedności wiary i poznania Syna Bożego, do męskiej doskonałości, i dorośniemy do wymiarów pełni Chrystusowej, abyśmy już nie byli dziećmi, miotanymi i unoszonymi lada wiatrem nauki przez oszustwo ludzkie i przez podstęp, prowadzący na bezdroża błędu, lecz abyśmy, będąc szczerymi w miłości, wzrastali pod każdym względem w niego, który jest Głową, w Chrystusa, z którego całe ciało spojone i związane przez wszystkie wzajemnie się zasilające stawy, według zgodnego z przeznaczeniem działania każdego poszczególnego członka, rośnie i buduje siebie samo w miłości.” Ef 4, 11-16 (BW) Światowe wilki: czy wydaja świadectwo godne Pana Jezusa? Życie wilka, który ma umysł przepełniony duchem tego świata, nie przyniesie owocu. Być może widząc jego czyny nigdy nawet nie przypuszczałbyś, że może być on chrześcijaninem. Jego codzienne życie nie jest życiem, które powinno cechować prawdziwego ucznia Pana Jezusa. Nie jest on zainteresowany przyprowadzaniem ludzi do Chrystusa, a w rzeczywistości jego działania odwodzą ludzi od prawdy Ewangelii. Człowiek ten nie jest ambasadorem Jezusa Chrystusa. Niech tych kilka wersetów biblijnych pomoże ci rozpoznać „wilka w owczej skórze”. Rozważ te wersety i bądź ostrożny: „Po ich owocach poznacie ich. Czyż zbierają winogrona z cierni albo z ostu figi? Tak każde dobre drzewo wydaje dobre owoce, ale złe drzewo wydaje złe owoce. Nie może dobre drzewo rodzić złych owoców, ani złe drzewo rodzić dobrych owoców. Każde drzewo, które nie wydaje dobrego owocu, wycina się i rzuca w ogień. Tak więc po owocach poznacie ich”. Mat 7, 16-20 (BW) „Pogrzebani tedy jesteśmy wraz z nim przez chrzest w śmierć, abyśmy jak Chrystus wskrzeszony został z martwych przez chwałę Ojca, tak i my nowe życie prowadzili”. Rz 6,4 (BW) „Jawne zaś są uczynki ciała, mianowicie: wszeteczeństwo, nieczystość, rozpusta, bałwochwalstwo, czary, wrogość, spór, zazdrość, gniew, knowania, waśnie, odszczepieństwo, zabójstwa, pijaństwo, obżarstwo i tym podobne; o tych zapowiadam wam, jak już przedtem zapowiedziałem, że ci, którzy te rzeczy czynią, Królestwa Bożego nie odziedziczą. Owocem zaś Ducha są: miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność, wstrzemięźliwość. Przeciwko takim nie ma zakonu. A ci, którzy należą do Chrystusa Jezusa, ukrzyżowali ciało swoje wraz z namiętnościami i żądzami. Jeśli według Ducha żyjemy, według Ducha też postępujmy.” Gal 5, 19-25 (BW) „Jego bowiem dziełem jesteśmy, stworzeni w Chrystusie Jezusie do dobrych uczynków, do których przeznaczył nas Bóg, abyśmy w nich chodzili”. Ef 2,10 (BW) „Dlatego pominąwszy początki nauki o Chrystusie, zwróćmy się ku rzeczom wyższym, nie powracając ponownie do podstaw nauki o odwróceniu się od martwych uczynków i o wierze w Boga”. Hebr 6,1 (BW) „Lecz powie ktoś: Ty masz wiarę, a ja mam uczynki; pokaż mi wiarę swoją bez uczynków, a ja ci pokażę wiarę z uczynków moich”. Jak 2,18 (BW) „Kto mówi, że w nim mieszka, powinien sam tak postępować, jak On postępował”. 1 J 2,6 (BW) Leniwe wilki: czy ich „prorocze nauki” służą do zarabiania pieniędzy? Wilki jedzą praktycznie wszystko, łącznie ze zwierzyną rozjechaną na drodze. Jest to ich sposób na oszczędzanie energii podczas długich zimnych, zimowych miesięcy. To bardzo wygodny i prosty sposób, aby dostać coś bez jakiegokolwiek zaangażowania w pracę. Wilki zamiast polować na zwierzynę, będą szukać jelenia powalonego na drodze i cieszyć się darmowym posiłkiem. Podobne cechy są charakterystyczne dla fałszywego proroka. Jego chciwość powoduje, że podczas swoich spotkań nie tylko przedstawia ludziom kłamstwa, ale także dokonuje zbiórki pieniędzy wykorzystując niewiedzę swoich ofiar. Chciwość napędza i prowadzi jego służbę a nie łaska. Biblia ostrzega nas, że „wilki w owczych skórach” będą pochodzić nie tylko spoza kościoła, ale również z niego samego: „Miejcie pieczę o samych siebie i o całą trzodę, wśród której was Duch Święty ustanowił biskupami, abyście paśli zbór Pański nabyty własną jego krwią. Ja wiem, że po odejściu moim wejdą między was wilki drapieżne, nie oszczędzając trzody, nawet spomiędzy was samych powstaną mężowie, mówiący rzeczy przewrotne, aby uczniów pociągnąć za sobą”. Dz 20, 28-30 (BW) „Bo gdy byliśmy u was, nakazaliśmy wam: Kto nie chce pracować, niechaj też nie je”. 2 Tes 3,10 (BW) „Lecz byli też fałszywi prorocy między ludem, jak i wśród was będą fałszywi nauczyciele, którzy wprowadzać będą zgubne nauki i zapierać się Pana, który ich odkupił, sprowadzając na się rychłą zgubę. I wielu pójdzie za ich rozwiązłością, a droga prawdy będzie przez nich pohańbiona. Z chciwości wykorzystywać was będą przez zmyślone opowieści; lecz wyrok potępienia na nich od dawna zapadł i zguba ich nie drzemie”. 2 P 2,1-3 (BW) Podstępne wilki: działają w ukryciu Wilki są sprytne. Obserwują one swoją ofiarę i planują atak. Fałszywy prorok jest w kościele. Obserwuje i cierpliwie czeka. Zyskuje on zaufanie ludzi, jednocześnie przygotowując się do ataku. Biblia jednoznacznie mówi o tym, jak Bóg potraktuje tych przebiegłych kłamców: „Nie każdy, kto do mnie mówi: Panie, Panie, wejdzie do Królestwa Niebios; lecz tylko ten, kto pełni wolę Ojca mojego, który jest w niebie. W owym dniu wielu mi powie: Panie, Panie, czyż nie prorokowaliśmy w imieniu twoim i w imieniu twoim nie wypędzaliśmy demonów, i w imieniu twoim nie czyniliśmy wielu cudów? A wtedy im powiem: Nigdy was nie znałem. Idźcie precz ode mnie wy, którzy czynicie bezprawie”. Mt 7,21-23 (BW) „Jezus odpowiadając, rzekł im: Baczcie, żeby was kto nie zwiódł. Albowiem wielu przyjdzie w imieniu moim, mówiąc: Jam jest Chrystus, i wielu zwiodą” Mt 24, 4-5 (BW) „Tacy bowiem są fałszywymi apostołami, pracownikami zdradliwymi, którzy tylko przybierają postać apostołów Chrystusowych. I nic dziwnego; wszak i szatan przybiera postać anioła światłości. Nic więc nadzwyczajnego, jeśli i słudzy jego przybierają postać sług sprawiedliwości; lecz kres ich taki, jakie są ich uczynki” 2 Kor 11, 13-15 (BW) To proroctwo jest pewne: wilk nie zawsze będzie symbolem podstępu i zła Wspaniałą prawdą Biblijną jest to, że mówi ona nie tylko o tym, iż mamy wystrzegać się „wilków w owczej skórze”, ale zapewnia nas również o tym, że nie zawsze będziemy odczuwać lęk przed wilkiem. Izajasz, prawdziwy Boży prorok mówi nam, że mamy oczekiwać przyjścia Pana Jezusa, a kiedy nastanie Nowe Niebo i Nowa Ziemia to: „I będzie wilk gościem jagnięcia, a lampart będzie leżał obok koźlęcia, cielę i lwiątko, i tuczne bydło będą razem, a mały chłopiec je poprowadzi”. Iz 11,6 (BW) „Wilk z jagnięciem będą się paść razem, a lew jak bydło będzie jadł sieczkę, wąż zaś będzie się żywił prochem. Nie będą źle postępować ani zgubnie działać na całej świętej górze - mówi Pan”. Iz 65,25 (BW) wilczy tryb życia. Środowisko życia. W Europie pokrytej przed wiekami lasami wilk był integralnie związany z tym środowiskiem, dlatego w naszym mniemaniu jest on zwierzęciem leśnym. Ponadto tylko w tym środowisku wilk mógł przetrwać, bo wraz ze wzrostem gęstości zaludnienia oraz ekspansją rolnictwa i hodowli był on bezlitośnie

Debiut Ali Land wydany we wrześniu 2017 roku, zdobył uznanie rzeszy czytelników, został obwołany międzynarodowym bestsellerem. Ostatnio sceptycznie podchodzę do tego typu rekomendacji, jednak wiedziona ciekawością postanowiłam dać kredyt zaufania książka, w której teoretycznie nic się nie dzieje może spowodować, że nie sposób jej odłożyć?Muszę przyznać, że Ali Land się to udało. Napisała świetny, mroczny thriller, odsłaniający najciemniejszą stronę ludzkiej duszy. Autorka nie bez powodu sięgnęła po thriller psychologiczny, po ukończeniu studiów w dziedzinie zdrowia psychicznego pracowała przez dziesięć lat, jako pielęgniarka zarówno w szpitalach, jak szkołach w Wielkiej Brytanii i Australii. Zajmowała się głównie zdrowiem psychicznym dzieci i młodzieży. Zdobytą wiedzę i doświadczenie w tym zakresie wykorzystała pisząc swoją debiutancką powieść. Pewnie, dlatego tak świetnie dopracowała warstwę psychologiczną, udowodniła, że jest doskonałą obserwatorką i potrafi zaglądać w zakątki ludzkiego dobrego i złego wilka mieszkającego w każdym człowieku, znanego ze starej przypowieści indiańskiej bardzo dobrze oddaje treść książki. Dręczona latami przez matkę Milly w zasadzie Ann, trafia do rodziny zastępczej. Znalazła się tam, dlatego, bo doniosła na własną matkę, zabójczynię dziewięciorga dzieci. Milly nie tylko doniosła na matkę, ale jest głównym świadkiem oskarżenia w procesie. Rodzina zastępcza nie do końca spełnia swoją rolę, bo sama boryka się z problemami. Przybrana matka nie potrafi porozumieć się z własną córką a ta zaś wyładowuje swoje frustracje na dziewczynie, której obecność jej przeszkadza i ośmiesza ją na każdym kroku. Milly natomiast nie potrafi uwolnić się od miłości do matki pomimo tego, co zrobiła i do tego czuje się winna śmierci Land prowadzi narrację pierwszoosobowo oddając głos głównej bohaterce, stopniowo dawkuje informacje budując tym napięcie unikając opisu krwawych scen pełnych przemocy pozostawiając margines dla wyobraźni czytającego. Tak nakreśliła historię, że wywołała we mnie szereg różnorakich emocji. W jednej chwili współczułam bohaterce, aby za moment ją potępiać. Czułam głęboki strach Milly, jej przejmujący lęk, niekończące się obawy, próbę powrotu do normalności. Wszystkie wydarzenia z przeszłości dawkowane są miarowo, jednocześnie niedopowiedziane, wprowadzają napięciowe dreszcze. Okazuje się, że opisy ludzkich przemyśleń potrafią bardziej przerazić niż lejąca się zamyka przeszłość, otwierając się na przyszłość, a który wilk ostatecznie wygrał? Interpretację autorka pozostawiła że „Ja. Dobra. Zła” to świetna książka psychologiczna. Może nie ma tu zaskakującej akcji, ale skłania do przemyśleń i zmusiła do stawiania wielu pytań, towarzyszących mi podczas lektury, na które nie znalazłam jednoznacznej odpowiedzi. Czy skłonność do zbrodni jest dziedziczna? Jak daleko mogą posunąć się relacje łączące matkę z dzieckiem? Czy krzywdy wyrządzone przez rodzicielkę można wybaczyć?"W moim wnętrzu toczy się walka. To jest straszna walka, toczona pomiędzy dwoma wilkami (…). Jeden z wilków jest zły (…), drugi wilk jest dobry. Taka sama walka toczy się wewnątrz każdego człowieka."

Bajka Ignacego Krasickiego „Jagnię i wilcy” zawiera ilustrację do ponadczasowej i często okrutnej prawdy życiowej: zawsze znajdzie się usprawiedliwienie dla czegoś, czego bardzo pragniemy. Utwór pochodzi z czwartej księgi zbioru „Bajki i przypowieści” (1799), zawierającego dzieła o różnej długości (od 4 do 18 wersów) i Wiele dyskutowano na temat, czy wilki atakują ludzi. Znawcy problemu skłaniają się raczej do poglądu, że takie zachowanie może dotyczyć tylko wyjątkowych przypadków wilków chorych na wściekliznę. Wiele doniesień na ten temat można śmiało odrzucić jako niepoważne, a nawet śmieszne. Inne z kolei budzą wątpliwości z powodu braku wiarygodnych dowodów, a te, które mogą być brane pod uwagę pozostawiają jeszcze otwarte pytanie, czy i w jakim stopniu wilki były przez człowieka sprowokowane. Być może pytanie to będzie musiało zawsze pozostać otwarte z powodu różnorodnych form jakie może przybrać prowokacja ze strony człowieka. Może ona być aktywna zagrażająca zwierzęciu – i świadoma, albo też aktywna, lecz nieświadoma: działaniem odruchowym. Może być niewłaściwą reakcją na niezrozumiałą wymowę zachowania się wilka (body language), albo, w wyniku strachu, przyjęciem takiej postawy przez człowieka, którą wilk interpretuje jako zagrożenie. W obliczu takich i innych możliwości, które nigdy nie pozwolą na jednoznaczną odpowiedź, odwołam się do własnych doświadczeń i obserwacji,) które chociaż obejmują okres ponad dwunastu lat, to jednak dotyczą zwierząt trzymanych w zamknięciu, które jednak nadal pozostają drapieżnikami, kiedy tylko nadarza się okazja [Robert Lyle opiekuje się wilkami w wilczym rezerwacie w Portugalii – red.]. Najpierw zadałem sobie pytanie: Z jakiego powodu i kiedy wilk mógłby zaatakować człowieka? Odpowiedź, którą dalej uzasadnię, brzmi: Tylko w samoobronie, kiedy nie ma już żadnej możliwości, to znaczy kiedy przyparty jest do muru, ma poczucie zagrożenia i nie ma żadnej możliwości ucieczki. Ewentualność ta dotyczy również sytuacji spowodowanej zranieniem wilka, na przykład kiedy zwierzę jest poważnie skaleczone albo bardzo chore i nie może się ruszać, lub przynajmniej nie może odpowiednio szybko uciec. Przez wszystkie lata kiedy wchodziłem za ogrodzenia z wilkami, zarówno olbrzymie wybiegi jak i małe, w których przebywał jeden lub więcej (do dwunastu) wilków, czasami trzymanych wcześniej przez ludzi, czasami pierwotnie dzikich, tylko raz byłem świadkiem ataku, tylko raz wilk mi groził i tylko raz ostrzegał mnie. W pierwszym przypadku atak wilka został sprowokowany, chociaż nie była to zamierzona prowokacja. Osoba ta nie została zraniona, a sam wilk się wycofał. Co ciekawe, wilk ten, silny samiec alfa [dominująca w stadzie para wilków nazywana jest parą alfa – red.] nie wykazywał żadnej agresji wobec osób, które go odciągały; jego wrogość skierowana była wyłącznie na człowieka, którego uważał za odpowiedzialnego za ból, jakiego wilk ów doświadczył podczas nieudanego zastrzyku. W drugim przypadku wilk był częściowo sparaliżowany – nie mógł używać tylnych łap i w związku z tym nie potrafił uciekać; jedyną jego obroną przed zbliżającym się człowiekiem było grożenie, że ugryzie i prawdopodobnie by to uczynił gdyby ktoś był tak głupi, że podszedłby odpowiednio blisko. Za trzecim razem byłem ostrzeżony przez podnieconego samca, abym się nie zbliżał do jego samicy alfa. Ostrzeżenie to polegało na łagodnym warczeniu, po którym samiec delikatnie pochwycił zębami moje ramię kiedy odchodziłem i wypuścił je w chwili gdy zbliżyłem się do furtki. Po dwóch dniach, kiedy minął płodny okres samicy, mogłem już do niej podchodzić nie wywołując żadnej reakcji ze strony partnera. Te trzy zdarzenia wskazują, że zadawanie bólu, mimowolne unieruchomienie i zazdrość seksualna mogą stanowić sytuacje prowokacyjne. Są jeszcze dwie inne możliwe przyczyny ataku: obrona terytorium szczeniąt oraz głód. Nie ma jednak poświadczonych dowodów na to, że wilki bronią swojego terytorium inaczej niż zaznaczając jego granice moczem lub warknięciami i poszczekiwaniem, natomiast jest kilka opisów kiedy to naukowcy penetrowali wilcze nory, żeby policzyć lub sfotografować szczeniaki (zarówno w zamkniętych rezerwatach jak i na wolności). Rodzice protestowali zawsze wyłącznie głosem niezadowolenia. Można więc przyjąć, że takie sytuacje nie są przyczyną ataku. Jeśli chodzi o głód to oczywiście prowokuje on zwierzęta do ataku na swoje naturalne ofiary. Rzecz w tym, że człowiek nie jest naturalną ofiarą wilka. Gdyby wilki postrzegały ludzi jako swoje ofiary, wówczas ataki na nasz gatunek byłyby częste i kończyłyby się fatalnie. Zawsze jednak istnieje możliwość, że człowiek będzie naśladował zachowanie naturalnych ofiar wilków i kiedy taka osoba zacznie na przykład panicznie uciekać może być zaatakowana. Jednak z mojego doświadczenia wynika, że wilki reagują na taką sytuację albo popłochem, albo traktują to jako zaproszenie do zabawy. Konkludując, poza wspomnianymi sytuacjami, których łatwo uniknąć i których należy unikać, nie ma żadnego powodu, aby bać się ataku ze strony wilka; znacznie większe prawdopodobieństwo jest pogryzienia człowieka przez psa. Robert Lyle Młode wilki: dwie dekady kultowości. Jeden z tych filmów, które stały się głosem pokolenia. Nie miał lekko z krytyką, nie wszystkim przypadł do gustu, ale i tak osiągnął ogromny sukces komercyjny. Pokazywał beztroskie, ale i dramatyczne losy wchodzących w dorosłość ludzi, niemal romantycznie zapatrzonych w świat wielkiej

Psy odegrały ogromną rolę w historii naszego gatunku. Bo choć to my udomowiliśmy wilki, one również udomowiły nas. Od czasu odkrycia w 1994 r. jaskinia Chauveta we Francji robi oszałamiającą karierę, a jej kulminacją był nakręcony przez Wernera Herzoga film „Jaskinia zapomnianych snów”, który obejrzały setki milionów widzów. Sukces filmu był zrozumiały: z jednej strony przyciągało nazwisko reżysera, z drugiej fakt, że był on pierwszym postronnym człowiekiem, któremu pozwolono odwiedzić tę najlepiej strzeżoną grotę na całym globie (obok budowana jest jej kopia, więc może niedługo będziemy mogli choć w części odczuć, na czym polega jej cudowna moc). Polityka (3012) z dnia Nauka ; s. 86 Oryginalny tytuł tekstu: "Człowiek, wilk – dwa bratanki"

3. Dokładnie odkurz wszystkie podłogi, dywany, maty i sofy. Pamiętaj, aby wyrzucić worek od odkurzacza po każdym sprzątaniu – zapobiegnie to wykluwaniu się jaj w środku, co mogło by doprowadzić do kolejnego ataku pcheł w przyszłości. Odkurzaj mieszkanie przynajmniej raz na dwa dni przez trzy do ośmiu tygodni.. 4.

^{Sklep Książki Religie i wyznania Chrześcijaństwo Wilki dwa (okładka miękka, Oferta : 24,68 zł Opis Opis Dwóch wierzących, dwóch ojców, dwóch zapaleńców – w walce, w której nie ma miejsca na ściemę i moralizowanie! Rockowy muzyk i dominikanin opowiadają o dwóch wilkach. Wilk Zły – czai się w nas i atakuje z zaskoczenia. Robi wszystko, żeby nas upodlić i pożreć. Wilk Dobry – jest wierny i robi wszystko, żeby pokazać nam pełnię życia i naszą wartość. Autorzy opowiadają o ekstremalnej drodze, która na śmierci się zaczyna i kończy. Jest prosto z mostu, celnie i konkretnie. Samo mięcho. Maksimum autentyczności. Obaj każdego dnia stają oko w oko z jednym i drugim wilkiem. Toczą z nimi walkę za siebie i za innych. Teraz opowiadają o tym, jak ta walka definiuje ich życie. "Wilki dwa" to męska przeprawa przez dzicz życia. Nie rozpieszcza i nie głaszcze po głowie, ale pokazuje, że warto dokarmiać Dobrego opis pochodzi od wydawcy. Dane szczegółowe Dane szczegółowe Tytuł: Wilki dwa Autor: Friedrich Robert , Szustak Adam Wydawnictwo: Społeczny Instytut Wydawniczy Znak Język wydania: polski Język oryginału: polski Liczba stron: 224 Numer wydania: I Data premiery: 2014-11-05 Rok wydania: 2014 Forma: książka Wymiary produktu [mm]: 149 x 16 x 211 Indeks: 15519504 Recenzje Recenzje Dostawa i płatność Dostawa i płatność Prezentowane dane dotyczą zamówień dostarczanych i sprzedawanych przez empik. Inne z tego wydawnictwa Najczęściej kupowane} Warto pamiętać, że wilk jest częstym motywem pojawiającym się w marzeniach sennych. Zazwyczaj sen o wilku może być interpretowany jako zapowiedź nieszczęścia lub pechowego okresu w życiu. Jednak wilk może również zwiastować szczęście, a także wskazywać na potencjał osoby śniącej. I choć w chrześcijańskiej kulturze wilk

Strona Główna › Przypowieści duchowe › Dwa wilki Przypowieść duchowa o dwóch wilkach | Fot. Pixabay Stary człowiek uczył swojego wnuka o życiu. Powiedział do chłopca: – W moim wnętrzu toczy się walka. To jest straszna walka, toczona pomiędzy dwoma wilkami. Starzec zrobił pauzę, by zaczerpnąć tchu, lecz po chwili kontynuował z poważną miną: – Jeden z wilków jest zły. On jest gniewem, zazdrością, smutkiem, żalem, chciwością, pychą, użalaniem się nad sobą, poczuciem winy i niższości, kłamstwem, fałszywą dumą, pragnieniem dominacji i ego. – Drugi wilk jest dobry – starzec rozpromienił się. – On jest radością, pokojem, miłością, nadzieją, pokorą, uprzejmością, dobrocią, hojnością, prawdą, współczuciem i wiarą. – Taka sama walka toczy się w tobie – podsumował starzec – i wewnątrz każdego innego człowieka. Wnuk zastanowił się przez chwilę, a potem zapytał dziadka: – Który wilk wygra? – Ten, którego nakarmisz – padła odpowiedź. Kategorie: Przypowieści duchowe Zmień czyjeś życie na lepsze! Udostępnij: Dołącz do nas Polub nas na Facebooku, by otrzymywać powiadomienia o nowościach. Szukaj na stronie O nas Niniejsza strona internetowa ani jej autorzy nie są powiązani z żadną religią, sektą, związkiem wyznaniowym, ruchem New Age etc. Uważamy, że duchowość nie ogranicza się do jednej ideologii – jest uniwersalna i dotyczy w takim samym stopniu wszystkiego i wszystkich. Pamiętaj: w duchowości najważniejszy jest człowiek i jego osobista droga, a nie Bóg, guru czy kościół. Materiały zawarte na łamach niniejszego serwisu są objęte prawami autorskimi i nie mogą być kopiowane ani powielane w jakikolwiek sposób bez zgody autorów. Ta strona została znaleziona m. in. przez następujące frazy: dwa wilki tekst, dwa wilki przypowieść, dwa wilki, dwa wilki opowiadanie duchowe, dwa wilki opowieść, dwa wilki opinie, dwa wilki ten którego karmisz, dwa wilki w człowieku.

W moim przyjacielu żyją dwa wilki Jeden jest dumnym homoseksualistą a drugi kryptogejem. To paradoksalnie nie jest rzadkie. Hasło przewodnie: wolność. Spiny PRowe doprowadziły do tego że wolność dzielimy na osobistą/światopoglądową (Lewica) i ekonomiczną (Konfederacja) a następnie młodzi (niektorzy, szczególnie mężczyźni

Dwóch wierzących, dwóch ojców, dwóch zapaleńców - w walce, w której nie ma miejsca na ściemę i moralizowanie! Rockowy muzyk i dominikanin opowiadają o dwóch wilkach. Wilk Zły - czai się w nas i atakuje z zaskoczenia. Robi wszystko, żeby nas upodlić i pożreć. Wilk Dobry - jest wierny i robi wszystko, żeby pokazać nam pełnię życia i naszą wartość. Autorzy opowiadają o ekstremalnej drodze, która na śmierci się zaczyna i kończy. Jest prosto z mostu, celnie i konkretnie. Samo mięcho. Maksimum autentyczności. Obaj każdego dnia stają oko w oko z jednym i drugim wilkiem. Toczą z nimi walkę za siebie i za innych. Teraz opowiadają o tym, jak ta walka definiuje ich życie. "Wilki dwa" to męska przeprawa przez dzicz życia. Nie rozpieszcza i nie głaszcze po głowie, ale pokazuje, że warto dokarmiać Dobrego Wilka. .